Ο τρόπος που προσεγγίζουμε τη θεραπεία ξεκινά από κάτι θεμελιώδες: την έννοια του Χώρου. Όχι μόνο ως φυσικό πλαίσιο, αλλά ως την απαραίτητη συνθήκη για να μπορέσει ένας άνθρωπος να υπάρξει ακριβώς όπως είναι.
Στον «ΣυνΧώρο», η θεραπεία δεν είναι μια διαδικασία διόρθωσης, αλλά μια διαδικασία συνάντησης. Είναι ένα περιβάλλον όπου δεν χρειάζεται να «ταιριάξετε» σε κάτι προκαθορισμένο, ούτε να οριστείτε μέσα από τα συμπτώματα ή ταμπέλες. Δημιουργούμε έναν ψυχικό τόπο που αντέχει και το ξεκάθαρο αλλά και το ασαφές, αυτό που έχει λόγια αλλά και αυτό που δεν έχει βρει τη φωνή του ακόμα.
Αυτή η έννοια του Χώρου συνδέεται για εμάς και με κάτι πιο εσωτερικό: τον ζωτικό τόπο που καλούμαστε να κρατήσουμε μέσα μας — τα όριά μας, τις αντιφάσεις μας, τις πλευρές μας που ίσως πιέστηκαν με τον χρόνο. Εκείνον τον τόπο του εαυτού που έχει σκοτεινιάσει από το τραύμα και ο μόνος τρόπος να τον αντέξει κανείς είναι να δημιουργήσει έναν μεγαλύτερο, πιο φωτεινό χώρο γύρω του, ώστε το τραύμα να μην τον καταπίνει, αλλά να βρίσκει τη θέση του μέσα σε κάτι ευρύτερο.
Το «Συν» (+) λειτουργεί ως μια ήσυχη προσθήκη: υπάρχει πάντα χώρος για κάτι παραπάνω από αυτό που ήδη κουβαλάμε.
Η δουλειά μας, λοιπόν, δεν ξεκινά από την απαίτηση για άμεση αλλαγή, αλλά από τη δυνατότητα να σταθεί κανείς σε αυτό που ήδη υπάρχει. Στον «ΣυνΧώρο», το «Συν» δηλώνει ότι υπάρχει πάντα χώρος για κάτι παραπάνω, κάτι που μπορεί να πάρει μορφή στον δικό σας χρόνο και ρυθμό, χωρίς την πίεση της απόδοσης.
Μέσα σε αυτή τη διαδικασία, η έννοια του Χώρου συναντά τη βαθιά κίνηση του «συγχωρώ». Όχι ως μια ηθική επιβολή, αλλά ως μια βιωματική πράξη: μαθαίνω να «χωράω» μέσα μου πλευρές και συναισθήματα που μέχρι τώρα δεν είχαν θέση. Αυτή η ανοιχτότητα είναι για εμάς μια συνειδητή στάση. Ο Χώρος μας δεν επιβάλλει νόημα, αλλά παραμένει παρών για να το συν-δημιουργήσει, να το συνθέσει και να το αντέξει καθώς αυτό γεννιέται. Είναι ένας τόπος όπου μπορεί κανείς, σταδιακά και με σεβασμό στο «δεν ξέρω ακόμα», να έρθει λίγο πιο κοντά στην αλήθεια του εαυτού του.